Get Adobe Flash player

Volg ons nu ook op Twitter en Youtube om niets te missen.

https://twitter.com/WatersenseBaits   https://www.youtube.com/channel/UC-eHSB9nCSLNkDjSBKNltqA

Door grote drukte zijn de Milky Scopex Boilies tijdelijk uitverkocht.

We hebben ze zo snel mogelijk weer op voorraad!!




De pot met goud was leeg zeiden ze - Remon van Dusschoten

Soms gebeurt het, je krijgt een mail die je liever niet had gekregen, of het nu was om mij er weg te houden of anders. Ik was eigenwijs als ik ben niet van plan om het voor waarheid aan te nemen. De pot met goud was leeg zeiden ze, een voorjaar sterfte had het water geruimd, natuurlijke selectie had de Fantoom en obestitas van ons weg genomen. Daar zit je dan achter je pc gedesillusioneerd het bericht te lezen. Normaal gezien was ik in Maart al begonnen op dit water om er vroeg bij te zijn en al wat voorzichtig te voeren en vissen. Door dat mijn vrouw behoeften had aan ruimte in huis kreeg ik nonchalant de opdracht om het huis aan alle kanten te verbouwen. Raar was dit idee niet omdat mijn twee oudste zoons op een kamer sliepen, en er de behoefte bestond aan een voor een ieder eigen kamer. Ook voldeed de keuken niet meer en was de woonkamer ook nog te klein geworden naar haar zin. Gelijk had ze, we woonden nu zeer ruim wat ook de schuur te goede kwam ook die werd uitgebouwd en om getoverd tot een waar boilie lab.

Het duurde allemaal bij elkaar 6 maanden voor ik klaar was met de verbouwing en kon dus niet eerder vissen dan eind Mei. Eerst moesten er nog wel een ruim aantal kilo's boilies gemaakt worden, alleen werd dit mij een stuk gemakkelijker gemaakt met mijn nieuwe boilie lab. In een morgen tijd werden zeven ingrediënten om getoverd in heerlijke ballen, met 130 kilo op voorraad kon ik een flinke start maken in het seizoen wat voor me lag. Door dat de geruchten machine goed op gang was werd het ontiegelijk rustig op het water, wat ik merkte na een ronde op het water.  Na een flink stuk gelopen te hebben besloot ik dat het tijd was voor een peuk en even de plas een blik te geven. Tot mijn stomme verbazing hoorden ik een karakteristiek geluid over het water gaan prrr prrr prrr prrr dit klonk als voeren tot de maks maar wie? Ik besloot om richting het geluid te gaan om te kijken wie het was omdat ik het najaar op deze plas had gevist kenden ik de meeste vissers en zei mij ook, dus mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Ik kon het haast niet geloven dat ik de persoon tegen kwam die mij de mail stuurde. Stom verbaasd als hij was kon hij niet veel meer als mij schaapachtig aan kijken en zeggen. "Hé Reem, ja nog niet alles is dood er zwemt nog wel wat rond." Duh en dan een emmer vol voeren voor een hand vol karpers. Hier onder de tekst van het betreffende mailtje.

  
"Hallo Remon misschien heb je het al gehoord zo niet: het is verschrikkelijk wat er de laatste twee maanden hebben afgespeeld op het water. Van de 178 gekende karpers zijn er 146 dood gevonden waaronder Fantoom en obesitas. Het vissen hier is voorbij voor ons."

  

Waarschijnlijk kon de mail schrijver de competitie niet aan of kon hij niet delen. Het was tijd om de haken te scherpen en een voer tactiek op touw te zetten. Vriendelijk gaf ik de Mail schrijf te kennen dat ik ook nog geïnteresseerd was om die hand vol vissen te vangen. Jammer was wel dat hij de top stek nu had. Ik had van meet af aan al een bedenkelijk gevoel over de mail na de ontmoeting met deze man. Waarom sta je dan met een emmer vol bollen aan de waterkant een beetje veel voor een klein bestand. Maar goed er moest een plan getrokken worden wat eerder een militairen operatie werd. Doordat de mail schrijver nu de topstek had van de plas ging ik op zoek naar een andere stek aan het water, wat nog niet eenvoudig bleek. Doordat de plas slecht toegankelijk is moest er gesnoeid worden om mij een weg te geven naar de nieuwe stek. Een hoek van het water wat vaak niet word bevist, puur alleen al doordat het op de meeste stekken haast onmogelijk is om deze te bereiken. Ik koos er voor om het eerste stuk niet te snoeien, de toegang zal ik maar zeggen, puur en alleen zodat mijn nieuwe stek niet zou opvallen voor een ander.

  

Na een hele zaterdag gewerkt te hebben aan mijn nieuwe stek was het resultaat er wel. Een tent was hier al niet meer nodig, als een ware Ray Mears had ik van al het snoei afval een shelter gebouwt. En omdat ik al een hele tijd vis op karper had ik nog wel extra materiaal over wat ik met een gerust hart op de stek durfte achter te laten, zodat het niet nodig is om voor elke sessie alles weer mee te slepen. Wat ook niet makkelijk gaat omdat het eerste stuk naar de stek toe niet gesnoeid is. Nu dit alles klaar was kon ik gaan voeren. Ook dit was niet eenvoudig, puur en alleen omdat ik niet in de gaten wilden lopen voor een ander en zeker niet voor de mail schrijver die er op dat moment ook voerde en viste. Ik wist dat als hij ging vissen, hij altijd rond 6 uur in de ochtend aan kwam en ook dat hij in de avond na het eten kwam voeren. Dus was het niet anders dan er heel vroeg in de morgen op uit te gaan nog voor dat ik ga werken om te voeren en zo alles low profile te houden. Deze tactiek hield ik drie weken vol, elke dag weer ging ik om 4 uur uit bed, koffie drinken, spullen in de auto voor het werk en natuurlijk een kilo bollen om te voeren. Poolshoogte nemen stond er nu op het menu, na mijn laatste voer beurt ging ik naar een andere kant van het water om te vissen, recht tegenover de mail schrijver. Ik zette mijn spullen klaar, wierp mijn hengels onbeaast in en ging zitten. Beazen van de hengels deed ik niet om dat ik rust wilde om zo alles in de gaten te kunnen houden. Ook van deze stek viel de nieuwe stek niet op dat kwam goed uit, net wat ik wilde.

  

  

Zo vis ik..

  

  

Nadat ik een bak koffie had gemaakt, kwam de mail schrijver er aan gereden en stopte even voor een praatje. "Zo Remon, ook weer begonnen met hier te vissen?" zei hij. "Inderdaad het is te lang geleden dat ik gevist heb en jij? Hoe gaat het met de vangsten?" vroeg ik hem. "Je voert als enige naar mijn idee." 'Dat klopt, ik zie hier nooit een mens nog vissen of voeren. Alleen wil het de laatste twee weken niet zo vlotten met de vangsten, die weken er voor ving ik nog wel eens een paar vissen. Maar de laatste twee weken wil het niet. Dat is jammer maar goed, er zwemt dan ook niet zo veel meer toch". Op mijn vraag van waar zijn die vissen allemaal eigenlijk begraven, antwoorde hij achter in de hoek welke nou daar aan de overkant zei hij tegen me. O dat moet dan een knappe begraaf plaats zijn. Dat viel wel mee was het antwoord want er was een heel diep gat gegraven waar de vissen in waren gegooid en later met een mini graver gedicht . Nu wist ik het zeker dat hij loog dat het gedrukt stond. Er was niks te zien wat er op duiden dat er was gegraven bij de ingang naar mijn nieuwe stek. Wat een vals mannetje is het toch, sluw en doortrapt had hij alle vissers bericht over de zo genaamde sterfte. En dit was hem aardig gelukt ook. Het was tijd om te vissen voor hem en hij vertrok. Die dag heb ik meerderen malen vis zien springen op de nieuwe stek. Gek was dit niet, ik had niets anders verwacht. Dit deel van het water wordt en werdt nooit bevist wat snel veranderen zou natuurlijk. Een mooi gegeven was ook dat onze valse mannetje totaal geen zicht had vanaf de topstek en dit springen dan ook niet zag.

  

Tijd om te vissen op de nieuwe stek was aangebroken. Ik had die vrijdag vrij gemaakt zodat ik vroeg aan het water kon zijn en zo een twee nachter kon maken. Bij aankomst ben ik eerst naar de stek gegaan om weer een kilo te voeren en bij controle van mijn boobytrap kon ik opmaken dat er ook niemand geweest was, ik had een dun vis draad gespannen. Die je wel kapot moet lopen als je naar de stek ging mooi was dat. Na het gebruikelijke voeren zette ik mijn hengels klaar om te beazen met een paar fijne boilies. Mijn steunen zette ik zo dicht mogelijk tegen de grond zodat de hengels niet meteen zichtbaar zijn voor een ander. Mijn hengels beaaste ik overigens altijd als snowman, nu is dit niet meteen nodig als je een gedegen voerbeurt heb gehouden maar toch geeft het mij net effe meer vertrouwen. En dat kunnen we toch allemaal goed gebruiken tijdens het vissen.

  

Afijn, ik wierp mijn stokken op de beoogte stekken en legde mijn hengel in de steunen en de piepers uit zodat deze ook geen geluid zouden maken. Dat ze niet aan stonden was niet erg, ik had al vaker meegemaakt dat de piepers uit stonden terwijl ik een run kreeg en had dit altijd al meteen in de gaten. Ga je de nacht in is dit anders maar dan controleer je natuurlijk eerst voor dat je gaat slapen, maar dan nog staan mijn piepers op het laagst mogelijke en gebruik ik mijn ontvanger die ik dicht bij me hou. Ik ben niet de persoon die meteen te koop loopt met vangsten. Vaak krijg je alleen kritiek of gelul en daar zit ik niet op te wachten. Ik hou de hobby het liefst schoon en puur voor mezelf. Afijn, lang wachten was er niet bij want de eerste vis diende zich aan na nog geen vijf minuten. De nul was er af en het gevoel zat goed en hoe tijdens het onthaken ging mijn andere hengel af. Paniek alom, wat nu? Snel zette ik de vis terug om dan mijn andere hengel te pakken. Jammer genoeg bij het oppakken was de druk weg en had de vis zich ontdaan van de haak. Na deze episode overdacht te hebben kwam ik tot het idee dat er een behoorlijke school vis op de voerstek lag en ik nu toch selectiever moest gaan vissen wou ik nog wat gewicht in de schaal leggen. Niet dat ik vies ben van veel vangen maar dit was voor mij het teken dat ik anders alleen de kleineren lichtere vissen zou vangen. En dat was nu niet de bedoeling ik wou bewijs van het bedrog wat er speelde.

  

  

Dubbel..

  

  

Selectief, "poeh". Hoe zou ik dat gaan aanpakken? Ik had op dat moment geen 30 mm bollen bij me. Die mij op dat moment wel van pas hadden gekomen. Mijn idee was een 30 mm en daar op een fluo van 20 mm. Dit lijkt groot maar een grote vis kan dit makkelijk naar binnen werken. Na wat brain stormen kwam ik op het idee om bollie deeg te gebruiken en dit in te zetten, zo kon ik toch nog een behoorlijk stuk aas presenteren en zo dan toch de betere vissen te vangen? Na mijn hengels beaast te hebben en opnieuw ingeworpen had, zat ik toch wat ongemakkelijk op mijn stoel. Het vertrouwen was er niet, ik voelde me er niet goed bij. Wat een klote situatie. Achter in mijn hoofd had ik het idee goed bezig te wezen, alleen werd ik gek van mijn wakers op en neer op en neer. Zo ging het nu al een twintig minuten. Zenuwslopend is dat, op het randje van je stoel zit je gespannen te wachten op iets wat maar niet komen wil. Dit moest wel dat er een duidelijke dominantie van kleineren en gretige vis moest zijn. Hier op besloot ik bij te voeren om de vis actief te houden en mijn hengels weer binnen te draaien. Ik had nog net genoeg deeg bij me om mijn hengels opnieuw te beazen deze keer zou ik mijn hengels buiten de voerstek te gooien. "Hoezo, de pot met goud was leeg?" drukte alom op mijn voerstek en ik wou er geen gebruik van maken. Raar volk, die karpervissers..

  

  

Mistwater..

  

  

Nu was de middag intussen aangebroken en had ik nog steeds volop karperactiviteit op mijn stek. Alleen had er nog geen karper zich vergist in mijn aas presentatie. Nu was het tijd omeen eitje te bakken en koffie te zetten. Of het nodig was om een stevig maal te genieten, want om half twee die middag liep mijn hengel af. Een stevige fluiter maakte kenbaar dat er gewerkt moest worden. Aan de andere kant van de lijn was een anabolen steroïde maniak aan het trekken alsof hij binnen no time een vrachtwagen over de streep moest trekken om zo aanspraak te maken op de eerste plaats in het klassement. Wat een desillusie, het bleek een schub van 23 pond. Dit had ik niet verwacht, wel blij met de vangst maar voor mijn idee moest ik weer terug naar de tekentafel om zo een nieuwe hersenspinsel in de praktijk te brengen. Ik was vast besloten om door te gaan met buiten de voerstek te vissen en besloot het resterende beetje deeg te draaien en daar dan 30mm ballen van te maken. Ging prima, ik had net genoeg om er één te maken. Afijn, snel beazen en terug werpen buiten de stek. Nog voor de avond viel ging mijn rechter deeghengel af, ik durfte nergens op te hopen of uit het dril gedrag op te maken of het groot of klein was. Wel wist ik na de vis geschept te hebben dat Obbesitas uit de dood veresen was, een deal gesloten met Haddes om mij nu een welzalig en euforisch gevoel te geven. Daar sta je dan met een hoge dooie dertiger. Snel maakte ik de bewaar zak nat om de vis voor een uurtje weg te hangen, om zo op mijn gemak te kunnen bellen voor een fotograaf.

  

  

Obesitas..

  

  

Dit was het onomkomelijke bewijs voor een confrontatie met mijn mede visser hahahah. Eigenlijk was ik nu klaar op dit water, mede omdat ik vorig jaar Sultan al had gevangen. Toch wilde ik doorvissen, zeg maar ouderwets knallen en dat kon. De vis was goed los en nog steeds klonken er vissen die uit het water sprongen. Jammer was het wel dat ik door mijn grote aas heen was. Nu dus besloot ik om nog alleen mijn linker hengel door te vissen die avond en nacht. En pas weer op de voerstek te gaan vissen als deze af liep. Langzaam aan werdt het tijd om een bak koffie te zetten en te wachten op de fotograaf die niet lang op zich liet wachten. Ook was hij zo vrij geweest om vast een lekker banaanensoes mee te nemen voor bij de koffie, heerlijk. Nadat we de vis op de gevoelige plaat hadden gezet heb ik nog door gevist op de voerstek tot de volgende dag. Ik kan je vertellen dat ik kapot was na deze sessie, 14 karpers wisten mijn net te vinden. En de mailschrijver heb ik ook direkt gemaild dat ik Sultan had gevangen en ook nog de anderen vissen. Ik heb nooit meer wat van hem gehoord hahah.

  

  

Sultan..

  

  

Met visvangende groeten,
Remon van Dusschoten